لیکوال:محمدناصر حلیمي
د حق له راتګ سره چې له منځه ځي
ټول هغه
جریانونه، چارې، فکرونه او ویناوې چې د حقونو له اداء سره له منځه ځي، باطل ګڼل
کېږي.
«قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ
الْغُيُوبِ (٤٨) قُلْ جَآءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيدُ
(٤٩) قُلْ إِنْ ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَى نَفْسِي وَإِنِ اهْتَدَيْتُ
فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ».[1]
«دوى ته
ووايه (زما رب (ماته) حق رالېږي او هغه په ټولو پټو حقيقتونو پوهېدونكى دى، ووايه: حق راغلى دى، باطل نه كوم شى نوى پيدا
كولای شي نه يې بيا له سره ژوندى را پاڅولای شي. ووايه كه زه ګمراه شوى یم، نو زما
د ګمراهۍ وبال زما پرغاړه دى او كه پرسمه لار يم ؛ نو د هغې وحى له مخې ده، چې زما
رب يې ماته رالېږي. هغه هر څه اوري او خو رانږدې دى».
No comments:
Post a Comment